داستان بپرسیم

بپرسیم در سال ۱۳۹۴ با یک سؤال ساده شکل گرفت: آیا ایجاد فضایی برای به اشتراک گذاشتن بی واهمه و بی پالایش آرا و عقاید ممکن است؟

نسخهٔ اول بپرسیم تا سال ۱۳۹۹ با هزاران پاسخ دهنده در نظرسنجی ها فعال بود. تجربه  آن دوره به ما نشان داد که آزادی برای بیان نظر، نیازی واقعی است. آدمها دوست داشتند شنیده شوند و بدون ترس از برچسب خوردن، روایتشان بخشی از تصویر باشد.

همانطور که قابل پیش بینی بود، شرایط خاص فعالیت در داخل ایران و محدودیت‌های فزاینده، ادامه فعالیت نسخه اول را برای ما ناممکن کرد. «بپرسیم» متوقف شد اما نیازی که به پیدایش آن انجامیده بود، همچنان پابرجا ماند و حتی با گذشت سال‌ها، پررنگ‌تر شد.

مشکلی که به چشم ما، و احتمالا بسیاری دیگر آمد و باعث شد به فکر بازگشت بیفتیم، وابستگی بسیاری از پلتفرم‌های نظرسنجی و رسانه‌های فعلی به منابع مالی و ایدئولوژی مشخصی بود. تامین مالی به خودی خود مسئله‌ای نیست، اما وقتی یک مجموعه به حامی مالی مشخصی وابسته است، این احتمال وجود دارد که این وابستگی بر جهت‌گیری سیاسی یا حتی نحوه طرح و انتخاب موضوعات آن اثر بگذارد؛ مسئله‌ای که در نظرسنجی اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.

اما مسئله فقط این نیست. در این میان، صدای بخش بزرگی از مردم، چه در داخل ایران و زیر تیغ سانسور و چه در خارج از کشور در میان انبوه روایت های رسانه ای گم شده و کمتر شنیده میشود. نبودن بستری که بتواند صدای همه را بازتاب دهد، باعث میشود تصویری که از جامعه ایرانی شکل میگیرد، همیشه نشان دهنده تنوع واقعی دیدگاه ها و تجربه های مردم نباشد.

از همین جا بود که ایده بازگشت «بپرسیم» برای ما جان دوباره گرفت. «بپرسیم» با یک هدف مشخص طراحی شده است: ساختن فضایی آزاد برای ایرانیان سراسر جهان تا بتوانند نظرشان را بیان کنند و خارج از اتاق پژواک، نظر تمام جامعه را بهتر بشنوند، نه فقط بخشی که با آن بیشتر در مراوده اند.

تجربه ما این بود که با چند تکه شدن جامعه در دیاسپورا و داخل و بروز اختلاف نظر در مسائل، بعد از مدتی، بیشتر صدای آدم هایی را میشنویم که شبیه خودمان فکر میکنند. آنقدر در میان آدم ها و فضاهای نزدیک به خودمان میمانیم که وقتی با یک نظر یا تجربه کاملا متفاوت روبه رو میشویم، گاهی تعجب میکنیم. نه لزوما چون آن را باور نمیکنیم، چون کمتر فرصت داشته ایم از نزدیک با چنین نگاه هایی روبه رو شویم.

برای همین، خواستیم تا جایی که میتوانیم فضایی بسازیم که در آن صداهای متفاوت کنار هم شنیده شوند؛ جایی برای شنیدن بیشترین تنوع ممکن از نظرها، تجربه ها و نگاه های ایرانیان، فارغ از اینکه کجا زندگی میکنند یا چقدر به ما شبیه هستند. «بپرسیم» از همین جا شروع میشود: تلاش برای اینکه جامعه ایرانی را نه از خلال یک صدا یا یک روایت، بلکه از میان صداهای متنوع خودش بشناسیم.

«بپرسیم» میخواهد جایی باشد برای شنیدن صداهایی که معمولا در میان هیاهوی رسانه ها گم میشوند.

ما میخواهیم فیلترینگ و محدودیت های موجود مانع از ثبت و شنیده شدن نظر مردم نشود و تا جای ممکن راهی برای بیان آزادانه دیدگاه ها فراهم کنیم. بپرسیم مستقل است، ما به هیچ نهاد، گروه و دولتی وابسته نیستیم. این استقلال برای ما مهم است، چون میخواهیم بتوانیم سوال هایی را که فکر میکنیم باید پرسیده شوند، بدون فشار بیرونی مطرح کنیم و نتایج را همانطور که هستند در اختیار مردم بگذاریم.

بپرسیم یک پروژه تجاری نیست. نظر و تجربه شما برای ما کالا نیست و هدفمان فروش داده ها نیست. چیزی که میخواهیم بدانیم ساده است: ما ایرانی ها واقعا چطور فکر میکنیم، چه تجربه هایی داریم و درباره مسائل مختلف چه نظری داریم.

در دنیایی که رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی اغلب صدای اکثریت یا پرسروصداترین‌ها را منعکس می‌کنند، بخش بزرگی از جامعه ناشنیده می‌ماند. ما معتقدیم شناخت واقعی خواست یک جامعه از طریق شنیدن همه صداها ممکن است، نه فقط صداهای بلند. وقتی هزاران نفر به یک سوال پاسخ می‌دهند، تصویری شکل می‌گیرد که هیچ خبرگزاری، نظرسنجی رسمی یا حباب رسانه‌ای قادر به ارائه آن نیست.

بپرسیم نه یک رسانه است و نه یک مؤسسه تحقیقاتی، بلکه یک ابزار مردمی است برای ثبت نبض واقعی جامعه ایرانی، بدون جهت‌گیری، بدون سانسور و بدون واسطه.